ภารกิจที่ 2/1 นินทาตัวเอง (ความรัก หนุ่ม-สาว)
เวลาที่ไม่ตรงกัน
นับถอยหลังไปหนึ่งสัปดาห์เป็นเวลาสองเดือนกว่า ที่ฉันต้องได้ยินเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์จะดังเวลา ตีห้าของทุกวันๆทำให้ฉันต้องตื่นขึ้นมาทั้งที่ในใจนั้นอยากหลับอยู่อย่างนั้น จนกว่าจะเช้าเป็นอารมณ์ ดีใจ หงุดหงิด โมโหนิดหน่อยหรืออะไรทั้งนั้นที่ฉันไม่สามารถนิยามมันได้ เเต่การกระทำฉันกลับสวนทางกับความคิดซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เอาเป็นว่าเวลาตีห้าของทุกวันฉันต้องตื่นมารับโทรศัพท์เเต่ตอนนี้ไม่มีอีกเเล้วไม่เสียงใดๆดังในเวลาตีห้า มีเเต่ความเงียบสงัดเเละเสียงลมหายใจของตัวฉันเอง
จริงใหมที่ว่าเวลาเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่างเป็นได้ทั้ง พระเอก ผู้ร้าย บททดสอบเเละตัวทำลายในเวลาเดียวกัน สำหรับฉันเเล้วถ้าเปรียบเวลากับความรัก ฉันเป็นคนสร้างเเบบทดสอบขึ้นมาเเละเป็นคนทำลายมันเอง ย้อนกลับไปสองเดือนที่ผ่านมาฉันมีโอกาสได้คุยกับคนๆหนึ่งๆ เขาบอกว่าเขาชอบฉันเเละฉันก็สนใจในตัวเขาเลยเปิดโอกาสให้ตัวเขาเเละตัวฉันเอง เราคุยกันมาเรื่อยๆเวลาที่คุยด้วยกันนั้นเป็นเวลาตีห้าช่วงนี้คือคุยเสียงเเต่นอกเหนือจากเวลานี้ เขาก็จะหาเวลาว่างมาคุยกันเเต่คุยกันผ่านตัวอักษรเป็นเวลาสั้นๆ เพราะโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่นั้นเป็นโรงเรียนประจำกลับบ้านได้เฉพาะวันหยุดเเละเสาร์อาทิตย์ เป็นโรงเรียนที่เคร่งในกฏระเบียบทำอะไรต้องเเข่งกับเวลาเสมอ เพราะอย่างนี้ฉันกับเขาจึงต้องคุยกันเป็นเวลา ซึ่งช่วงเเรกเราก็คุยกันด้วยดีมักมีเสียงหัวเราะจากบทสนทนาเสมอ คุยกันมาเรื่อยๆฉันก็เริ่มรู้สึกดีกับเขา เเต่อาจจะมีบางครั้งทีทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ เพราะเวลาที่ฉันมีปัญหาฉันโทหาเขาไม่ได้ปรึกษาเขาไม่ได้ มันจะดีเเค่ไหนถ้าเวลาที่เรามีอะไรไม่สบายใจอยากโทรหาเขาเวลาไหนก็ได้เพราะปัญหามันไม่ได้เลือกเวลาเกิด หรือบางครั้งมีเรื่องอะไรดีๆที่ไปเจอมา ฉันก็อยากเล่าให้เขาฟังตอนนั้นพร้อมกับอารมณ์ที่ดีใจ เเต่ฉันกลับทำไม่ได้เพราะต้องรอให้ถึงเวลาก่อน ฉันไม่เคยพูดสิ่งที่ฉันรู้สึกให้เขาฟังเลย เมื่อสถานการณ์นั้นเกิดขึ้นเเบบซ้ำๆความรู้สึกกระตือรือร้นที่อยากจะคุยกับเขามันกลับลดลงเรื่อยๆ จนมาถึงวันนั้นเขาโทรหาฉันตามปกติทุกวัน วันนั้นเขาขอคบกับฉัน ฉันอึดอัดใจมากไม่รู้จะบอกเขาไปยังไงดี เเต่สุดท้ายเเล้วฉันก็ตัดสินใจพูดมันออกไป ฉันปฏิเสธเขาตอนเเรกเขาก็เงียบไป ไม่พูดอะไร เเต่สุดท้ายเขาก็ถามเหตุผลว่าทำไม ฉันจึงตอบไปตามที่ฉันรู้สึกเเละทำได้เพียงพูดคำว่าขอโทษ ฉันพร้อมจะเป็นพี่ที่ดีของเขาเสมอมีอะไรก็ยังคุยกันได้ตลอด เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรเขาเข้าใจเพราะเขาก็เป็นเเบบที่ฉันพูดจริงๆ เเต่จะให้เขาทำอะไรได้ในเมื่อเขาก็ต้องทำตามหน้าที่เเละกฎระเบียบของทางโรงเรียน ซึ่งฉันก็เข้าใจมันผิดที่ฉันเองที่ต้องการเวลามากกว่านั้น เขาขอให้ฉันโชคดีเเละสมหวังในทุกอย่าง ฉันไม่ทันได้พูดอะไรต่อเขาก็วางสายไป หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเขาหายไปพร้อมกับบล็อกเฟสฉันไม่เห็นเเม้เพียงฝุ่น
ฉันไม่โกรธเขาหรอกเพียงเเค่อยากบอกว่า ขอให้เขาโชคดีเหมือนกันเขาเป็นตนดีสักวันเขาก็จะเจอคนดีที่ดีเเละเข้าใจในตัวตัวเขา ความรักจะเกิดขึ้นได้ต้องใช้เวลาเรียนรู้ใจกันเเลกเปลี่ยนความคิดเห็นมีเวลาพูดคุยดูเเลเอาใจใส่สม่ำเสมอก็เหมือนกับการปลูกต้นไม้ที่ต้องคอยรดน้ำพรวนดินเสมอมันจึงจะเติบโตได้อย่างงดงาม
นางสาววิชุดา ผาทอง ปี4 หมู่2 รหัสนักศึกษา 57210406208