แค่ความฝัน
ห้องสี่เหลี่ยมทรงไทยบ้านไม้
มีเตียงหน้าต่างข้าวของเครื่องใช้ที่เป็นของโบราณบนเตียงนอนหรูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวมีมุ้งสีขาวเป็นลายลูกไม้ประดับด้วยพู่ห้อยลงมาเป็นช่อหน้าต่างมีผ้าม่านสีขาวทั้งสองข้างลายลูกไม้ไนดูสะอาดตาบริเวณห้องข้าวของเครื่องใช้เป็นของโบราณ
มองลงไปข้างล่างเป็นลานหญ้ากว้างมีผู้คนเดินผ่านไปมาในบริเวณพื้นบ้านใส่ชุดเหมือนนางทาสในสมัยโบราณในสมัยรัชกาลที่
5
“เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
เรือนไทยหลังที่เราฝันเห็นบ่อยๆกลิ่นดอกไม้ เสียงวงมโหรีที่เราได้ยินบ่อยๆ”
อวัศยาเดินลงไปที่หน้าต่างเเล้วมองลงไปข้างล่างเห็นวงดนตรีกำลังบรรเลงเพลงอยู่
ชายคนนั้นคนที่ยืนสีไวโอลินอยู่ เขาโดดเด่นมากเหลือเกิน รูปร่างหน้าตาดูดี
ผมสีดำสนิท ตัวสูงประมาณ 170 เซนติเมตร ใบหน้ายาวได้รูป
คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสันพอดี รับกับริมฝีปากบางๆเเดงระเรื่อ บ่งบอกว่าเป็นคนสุขภาพดี
นัยน์ตาสีดำ ยิ้มสวย เเลดูมีความสุขกับการสีไวโอลิน เขายิ้มมุมปากนิดหน่อย
รอยยิ้มนั้นมันช่างดูอบอุ่นเหลือเกิน “คนสวยสวยค้าบ
รับโทรศัพท์ด้วยค้าบ” เสียงโทรศัพท์อวัศยาดังขึ้นปลุกให้เธอตื่นจากความฝัน
อวัศยาลืมตาขึ้นช้าๆเห็นเพดานห้องสีขาวเเล้วมองไปรอบๆ “เฮ้อ
นี้ฉันฝันเห็นผู้ชายคนนั้นอีกเเล้วหรอเนี่ยเขาเป็นใครกัน” คำถามนี้ไม่มีใครตอบได้เเม้ตัวอวัศยาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้
เพราะตั้งเเต่เขาเป็นจนถึงตอนนี้อายุ 20 ปี
เเล้วเขาก็ยังฝันเช่นเดิมตลอดมา
“ฮัลโหล ภูผา ว่าไง” อวัศยารับโทรศัพท์เเฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงง่วงนอน
“ฮัลโหล หมอกยังไม่ตื่นอีกหรอนี่ใกล้เวลาเรียนเเล้วนะ”
ภูผาคือเเฟนฉันเอง เขาจะโทรมาปลุกฉันไปเรียนตอนเช้าทุกวัน
เราเรียนคณะเดียวกันเเล้วก็อยู่ห้องเดียวกัน ฉันกับภูภาสนิทกันตั้งเเต่ตอนที่เข้ามหาวิทยาลัยครั้งเเรกในช่วงกิจกรรมรับน้อง
เริ่มจากเป็นเพื่อนกันก่อนเเต่เพราะกิจกรรมทำให้เราสนิทกันมากขึ้นไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนทำให้เราสองคนรู้สึกว่าเรามีความรู้สึกดีต่อกัน
จนมาถึงวันนั้นวันที่ภูผาขอฉันเป็นเเฟน หน้าคณะที่สะพานไม้หน้าห้องสมุดตอนนั้นฉันเขินเเละอายมากๆเลยเเหละ
ตั้งเเต่วันนั้นเป็นต้นมาก็ครบสองปีเเล้วที่เราคบกันเป็นเเฟนฉันยังจำความรู้สึกเหล่านั้นได้ดี
อ้อลืมบอกไปเราเรียนคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาประวัติศาสตร์ภูผาเรียกฉันว่าหมอก
เพราะว่าชื่อจริงของฉันเเปลว่าหมอก
เเล้วเขาก็ไม่ชอบเรียกชื่อจริงฉันด้วยเขาว่ามันยาวเเละเรียกยาก
ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้ภูผาฟังตลอดเขารับรู้แล้วเข้าใจในตัวฉัน วันนี้ฉันฝันแบบนี้พรุ่งนี้ฉันจะฝันอย่างไรนะ
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น