ตอนที่ 2 ป้าราตรีมาของลูกสาว
“อยู่ตรงนี้จ่ะ อยู่ตรงนี้” เสียงแพงคนใช้ในเรือนวิ่งเป็นวงกลมล้อมไปมา
“หยุดดี๋ยวนี้เลยนะแม่แพง อยู่นิ่งๆเลยนะฉันจะจับให้ดู”
เสียงฉัตรฟ้าบอกคนใช้ในเรือนที่กำลังวิ่งไปวิ่งมาขณะที่หน้าของฉัตรฟ้ามีผ้าปิดอยู่ที่ตาและกำลังวิ่งไล่จับคนใช้ในเรือน
“เก่งจริงก็จับให้ได้สิจ๊ะคุณหนูฉัตรฟ้า”
เสียงแม่แพงท้าฉัตรฟ้าพร้อมวิ่งไปมา
“อยู่ตรงนี้ใช่ไหม
คราวนี้ล่ะฉันจับแม่แพงให้ได้” ฉัตรฟ้าพูดจบพร้อมวิ่งเข้าไปกอดแม่แพงเต็มแรง
แต่ก็ต้องรู้สึกแปลกๆเมื่อฉัตรฟ้าเอาผ้าปิดตาออกและรู้ว่าคนที่ตนกำลังกอดนั้นไม่ใช่แม่เเพง
แต่เป็นเหม คนรักของฉัตรฟ้านั่นเอง
“อุ๊ย พี่เหม” ฉัตรฟ้าพูดพร้อมทำหน้าตกใจ
“ฉัตรฟ้า นี่เจ้าโตแล้วนะยังจะมาเล่นเป็นเด็กอยู่ได้” เหมพูดพร้อมยกมือทำท่าทีสั่งสอนพร้อมสีหน้ายิ้มแย้มไปด้วย
“ก็ฉัตรฟ้าเบื่อนี่จ๊ะ แม่กับพี่มณฑาก็กำลังคุยกับแขกของพ่ออยู่ไม่มีใครสนใจฉัตรฟ้าเลย ฉัตรฟ้าก็เลยหาอะไรทำแก้เบื่ออีกอย่างฉัตรฟ้าก็โตแล้วด้วยไม่ได้เป็นเด็กสักหน่อย ” ฉัตรฟ้าพูดพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย ที่โดนเหมว่า
“ฉัตรฟ้า นี่เจ้าโตแล้วนะยังจะมาเล่นเป็นเด็กอยู่ได้” เหมพูดพร้อมยกมือทำท่าทีสั่งสอนพร้อมสีหน้ายิ้มแย้มไปด้วย
“ก็ฉัตรฟ้าเบื่อนี่จ๊ะ แม่กับพี่มณฑาก็กำลังคุยกับแขกของพ่ออยู่ไม่มีใครสนใจฉัตรฟ้าเลย ฉัตรฟ้าก็เลยหาอะไรทำแก้เบื่ออีกอย่างฉัตรฟ้าก็โตแล้วด้วยไม่ได้เป็นเด็กสักหน่อย ” ฉัตรฟ้าพูดพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย ที่โดนเหมว่า
“จ้า พี่รู้แล้วจ้าว่าฉัตรฟ้าไม่ได้เป็นเด็กแต่ฉัตรฟ้าโตพอที่จะเป็นแม่ของลูกได้แล้ว”
เหมพูดพร้อมกับทำหน้ามีเลศนัย
“พี่เหมพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรจ๊ะ”
ฉัตรฟ้าถามพร้อมกับทำหน้าสงสัย
“ไม่ต้องสงสัยแล้ว
รีบตามพี่ขึ้นมาบนเรือนแล้วเจ้าจะหายสงสัยเอง” เหมพูดพร้อมกับเดินยิ้มขึ้นไปบนเรือน
โดยมีฉัตรฟ้าเดินตามไปติดๆ
บนเรือนทุกคนอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตามโดยมี
อังกาบ บุญนาค คือพ่อและแม่ของฉัตรฟ้า และราตรีแม่ของเหม
รวมทั้งผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาพร้อมหน้ากัน
“ฉัตรฟ้า มาแล้วหรอลูก” อังกาบถามฉัตรฟ้าพร้อมหน้าตายิ้มแย้ม
“ฉัตรฟ้า มาแล้วหรอลูก” อังกาบถามฉัตรฟ้าพร้อมหน้าตายิ้มแย้ม
“จ่ะ แม่ ”
“มาก็ดีแล้วให้ผู้หลักผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดี มาแล้วก็มานั่งข้างแม่เจ้ามา” บุญนาคพูดพร้อมกวักมือเรียกฉัตรฟ้ามานั่งข้างๆมณฑา
“สวัสดีจ่ะ คุณป้าราตรี” ฉัตรฟ้าไหว้ราตรี
“ไหว้พระเถอะลูก” ราตรียิ้มพร้อมกับลูบหลังฉัตรฟ้าอย่างเอ็นดู
“มาก็ดีแล้วให้ผู้หลักผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดี มาแล้วก็มานั่งข้างแม่เจ้ามา” บุญนาคพูดพร้อมกวักมือเรียกฉัตรฟ้ามานั่งข้างๆมณฑา
“สวัสดีจ่ะ คุณป้าราตรี” ฉัตรฟ้าไหว้ราตรี
“ไหว้พระเถอะลูก” ราตรียิ้มพร้อมกับลูบหลังฉัตรฟ้าอย่างเอ็นดู
“เอาล่ะ เจ้ามาก็ดีแล้วลำดวน
จะได้เข้าเรื่องกันสักที” บุญนาคพูดพร้อมกับมองดูฉัตรฟ้า
“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ ทำไมทุกคนต้องรอฉัตรฟ้ามาก่อน คุณป้าไม่ได้มาชวนแม่ไปเดินตลาดหรอจ๊ะ ” ฉัตรฟ้าถามด้วยความสงสัย
“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ ทำไมทุกคนต้องรอฉัตรฟ้ามาก่อน คุณป้าไม่ได้มาชวนแม่ไปเดินตลาดหรอจ๊ะ ” ฉัตรฟ้าถามด้วยความสงสัย
“วันนี้ป้าไม่ได้มาชวนแม่ราตรีไปตลาดหรอกนะแม่ฉัตรฟ้า
ป้าอยากได้ลูกสาวเลยมาขอลูกสาวเพิ่ม” ราตรีพูดพร้อมกับทำหน้ายิ้มแย้ม
“ใครหรอจ๊ะ
ที่จะไปเป็นลูกสาวป้าราตรี” ฉัตรฟ้าถามด้วยความสงสัย
“ลูกสาวป้าก็คือคนที่จะเป็นคู่ชีวิต ร่วมกับลูกชายคนเดียวของป้านั่นก็คือพ่อเหม คราวนี้เข้าใจหรือยังจ๊ะแม่ฉัตรฟ้า” ราตรีพูดพร้อมกับทำหน้าจริงจัง
“ลูกสาวป้าก็คือคนที่จะเป็นคู่ชีวิต ร่วมกับลูกชายคนเดียวของป้านั่นก็คือพ่อเหม คราวนี้เข้าใจหรือยังจ๊ะแม่ฉัตรฟ้า” ราตรีพูดพร้อมกับทำหน้าจริงจัง
“แบบนั้นหรอจ๊ะ” ฉัตรฟ้ายิ้มกว้างพร้อมมองหน้าพ่อกับแม่เพื่อต้องการความแน่ใจ
“แม่เลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่เด็ก แม่รู้ว่าเจ้าคิดอย่างไรรู้สึกอย่างไร
แต่แม่ไม่ใช่เจ้าแม่ตัดสินใจแทนเจ้าไม่ได้เจ้ารู้ดีที่สุดนะฉัตรฟ้า” อังกาบพูดพร้อมกับจับมือฉัตรฟ้า
“ว่าอย่างไรจ๊ะ ฉัตรฟ้าเต็มใจที่จะมาเป็นลูกสาวป้าไหม” ราตรีถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ตกลงจ่ะ ฉัตรฟ้าเต็มใจที่จะเป็นลูกสาวป้าราตรีจ่ะ” ฉัตรฟ้ายิ้มกว้างพร้อมหันมองเหมด้วยสายตาที่อบอุ่น
“ฉัตรฟ้า!” เหมเรียกชื่อฉัตรฟ้าด้วยท่าทีดีใจพร้อมวิ่งเข้าไปกอดราตรีด้วยความดีใจ ไม่ต่างจากฉัตรฟ้าเลย
“ว่าอย่างไรจ๊ะ ฉัตรฟ้าเต็มใจที่จะมาเป็นลูกสาวป้าไหม” ราตรีถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ตกลงจ่ะ ฉัตรฟ้าเต็มใจที่จะเป็นลูกสาวป้าราตรีจ่ะ” ฉัตรฟ้ายิ้มกว้างพร้อมหันมองเหมด้วยสายตาที่อบอุ่น
“ฉัตรฟ้า!” เหมเรียกชื่อฉัตรฟ้าด้วยท่าทีดีใจพร้อมวิ่งเข้าไปกอดราตรีด้วยความดีใจ ไม่ต่างจากฉัตรฟ้าเลย
ในห้องสี่เหลี่ยมมณฑานั่งกุมมือแน่น
ได้ยินทุกอย่างจากข้างนอกในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขแต่เธอกำลังนั่งร้องให้ด้วยความเสียใจ
“ทำไม ทุกคนต้องรักแต่แกทำไมไม่มีใครรักฉันทั้งๆที่เราก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย
ทำไมแกต้องเกิดมาหน้าตาเหมือนฉัน ทำไมแกต้องเป็นน้องฉันด้วย ทำไมพี่เหมต้องรักแก
นังฉัตรฟ้า! ”
มณฑาพูดพร้อมกับกุมมือตัวเองสายตาโกรธแค้นแล้วนึกถึงแต่ก่อนที่พ่อและแม่ต่างรักและเอาใจแต่ฉัตรฟ้า
“คนสวยค้าบ รับโทรศัพท์ด้วยค้าบ”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ฮัลโหล”อวัศยารับโทรศัพท์
“หมอก ตื่นหรือยัง วันนี้เรามีนัดกันนะจำได้ป่าว” ภูผาถามอวัศยา
“จำได้สิ ทำไมจะจะไม่ได้ล่ะภูผา งั้นเดี๋ยวหมอกขอเวลาแต่งตัวแปบนึงนะ” อวัศยาพูดด้วยท่าทีรีบร้อน
“ฮัลโหล”อวัศยารับโทรศัพท์
“หมอก ตื่นหรือยัง วันนี้เรามีนัดกันนะจำได้ป่าว” ภูผาถามอวัศยา
“จำได้สิ ทำไมจะจะไม่ได้ล่ะภูผา งั้นเดี๋ยวหมอกขอเวลาแต่งตัวแปบนึงนะ” อวัศยาพูดด้วยท่าทีรีบร้อน
“โอเคครับ งั้นเดี๋ยวเราไปรอนะ”
วางสายจากภูผาอวัศยาก็รีบแต่งตัวอย่างเร่งรีบเพื่อที่จะไปเดทกับภูผาระหว่างแต่งตัวอวัศก็นึกได้ว่าเธอฝันอีกแล้ว
“วันนี้ทางนั้นเขาขอกันแต่งง่าน
แล้วเราล่ะวันนี้ภูผาจะมีอะไรเซอร์ไพร์เราเหมือนคนที่อยู่ในฝันหรือเปล่านะ”อวัศยาพูดพร้อมกับท่าทางยิ้มแย้มแล้วแต่งตัวไปด้วย
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น