ตอนที่ 3 คืนเดือนมืด
"ฮัลโหล หมอกเสร็จหรือยัง
เรามารอนานเเล้วนะ"
ภูผาคุยโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
"จ้าๆเรากำลังลงไปเดี๋ยวนี้เเหละ
ภูผารอเเปบนึงนะ"
อวัศยาพูดโทรศัพท์ขณะที่วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว
"มาเเล้วๆ รอนานใหมจ๊ะ"
อวัศยาถามภูผาพร้อมกับท่าที่ร้อนรนด้วยความรีบ
"ภูผา ได้ยินเราใหม" อวัศยาถามภูผาด้วยความสงสัยพร้อมเอามือพัดหน้าภูผา
"เอ่อ อ่าน่ารัก"ภูผาตอบออกมาอย่างเผลอตัว
"มองตาไม่วางเลยนะ
เราน่ารักละสิ" อวัศวาเเกล้งพูดเเก้เขิน
"ใช่ เเฟนเราหน้ารักที่สุดเลย"
ภูผาพูดพร้อมกับทำหน้ายิ้มมีความภูมิใจ
"ก็เเหง
ล่ะสิเพิ่งรู้หรอว่าเเฟนตัวเองน่ารักเนี่ย" อวัศยาพูดพร้อมยิ้มเเละหน้าเเดงด้วยความเขิน
"จ้า
คุณเเฟนคราวหน้าก็ลงมาให้เร็วกว่านี้หน่อยนะปล่อยให้เราเป็นชั่วโมงเลยอ่า
รู้เปล่าว่ามันร้อน" ภูผาบ่นพึมพำ
"จ้างั้นเราไปกันเลยดีกว่าเนาะ"
อวัศยาเเกล้งเปลี่ยนเรื่องเเล้วทั้งสองก็ออกไปกินข้าวกัน
จนตอนกลับภูผาก็มาส่งอวัศยา ก่อนลงจากรถ ภูผา
บอกให้อวัศยาหลับตาเพื่อที่จะให้ดูอะไรสักอย่าง
"เราไปเเล้วนะ ขับรถดีๆล่ะ"
อวัศยาบอกภูผากำลังจะลงจากรถ
"เดี๋ยวก่อนหมอก อย่าเพิ่งไปเรามีอะไรจะให้"
ภูผาพูดพร้อมกับหาของที่เตรียมมา
"อะไรหรอ " อวัศยาถามด้วยความสงสัย
"หลับตาก่อนสิ"
ภูผาบอกอวัศยา อวัศยากลับตาตามที่ภูผาบอก
รู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆมาคล้องอยู่ที่คอพร้อมกับรอยจูบเบาๆที่หน้าผากอย่างเอ็นดู
"ลืมตาได้เเล้วคนดี"
เสียงภูผาบอกอวัศยาที่ยังหลับตาพริ้มอยู่อวัศยาลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอาย
"นี่มัน สร้อยเส้นนั้นนี่นา"อวัศยาพูดพร้อมกับส่องกระจกเเละเห็นสร้อยที่ตัวเองอยากได้ที่เมื่อวันก่อนไปเดินห้างกับภูผาเเล้วบอกว่าสวยเเต่ไม่มีตังค์ชื้อ
เเละรู้สึกดีใจมากๆที่ภูผาซื้อให้
"ขอบคุณมากๆคืนนี้เราคงฝันดีเเน่ๆเลย
"อวัศยาพูดพร้อมกับยิ้มให้ภูผา
"เรารักหมอกนะ"
ภูผายิ้มเเละจ้องหน้าอวัศยา
"อืม "อวัศยาพูดพร้อมกับทำท่าทีเขินเเล้วรีบวิ่งลงรถเข้าไปข้างในห้องด้วยความเขินทั้งสองต่างยิ้มเเละหัวเราะให้กับท่าทีของอีกฝ่ายอย่างมีความสุข
บนเรือนไทยต่างคนต่างวุ่นวายผู้คนกำลังยุ่งเเละรีบร้อนกันเตรียมสถานที่กันจัดงานกันอย่างขะมักเขม้น
บ้างก็เตรียมอาหารของคาวหวาน
บ้างก้กำลังประดับตกเเต่งสถานที่ให้พร้อมเพื่อที่จะทันพรุ่งนี้เป็นงานวิวาห์ลูกสาวคนเล็กของเจ้าของเรือน
ทุกอย่างตกเเต่งอย่างเรียบร้อยเตรียมพร้อมสำหรับงานเเต่งงานในวันพรุ่งนี้
"คืนนี้เดือนมืด
มองไม่เห็นดาวเลยว่าใหมเเพง"ฉัตรฟ้าถามสาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ใช่จ๊ะ มองไม่เห็นดาวสักดวงเลย
คุณหนูฉัตรฟ้าต้องรีบเข้านอนนะคะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องได้ตื่นเเต่เช้ามืด"เเพงบอกฉัตรฟ้าด้วยความเป็นห่วง
"จ้า คุณเเม่จ๋า" ฉัตรฟ้าหันไปมองเเพงด้วยสีหน้าล้อเลียน
"คุณหนูฉัตรฟ้าก็ชอบพูดเล่นกับเเพงเเบบนี้อยู่เรื่อย
เเต่ว่าวันนี้เเพงยอมจ้ะ
เพราะว่าพรุ่งนี้คนที่บอกคุณหนูทุกวันคงไม่ใช่เเพงเเต่คงเป็นคุณเหมเเทนเเล้ว"
เเพงพูดพร้อมกับทำหน้าอยากรู้
"พูดอะไร เเพงก็" ฉัตรฟ้าพูดพร้อมกับท่าทีเขินอาย
"จ้า
เเพงไม่พูดเเล้วก็ได้งั้นคุณฉัตรฟ้านอนได้เเล้วพรุ่งนี้ตื่นมาจะได้หน้าตาสดใส"เเพงบอกฉัตรฟ้าด้วยความเป็นห่วงเเล้วทั้งสองก็นอนพร้อมกัน
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูๆทำให้ฉัตรฟ้าตื่นว่าจะปลุกเเพงเห็นเเพงหลับอยู่ฉัตรฟ้าเลยเดินไปที่ประตูข้างล่างประตูมีเเผ่นกระดาษอยู่ฉัตรฟ้าเลยหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น