เพราะเราคู่กัน
บนเรือนทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเหมและอวัศยาเล่าความจริงทุกอย่างให้ทุกคนฟังด้วยความเศร้าใจแม้จะเป็นเรื่องที่ยากเข้าใจแต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็ยอมรับมีแต่อังกาบกับบุญนาคเท่านั้นที่รู้สึกเสียใจเพราะไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามณฑาจะรู้สึกอย่างนั้นเลยเอาแต่โทษตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“มันเป็นความผิดของพ่อกับแม่เองแหละที่ทำให้มณฑาต้องเป็นแบบนั้น”บุญนาคพูดด้วยความเศร้า
“ฉันต่างหากที่เป็นแม่แต่ไม่เคยรู้เลยว่าลูกรู้สึกอย่างไร” อังกาบพูดด้วยความเสียใจ
“ไม่หรอกจ่ะพ่อและแม่อย่าโทษตัวเองเลยนะจ๊ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกจ่ะ”อวัศยาพูดพร้อมเดินเข้าไปกอดทั้งสอง
“นับต่อจากนี้เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะจ๊ะอะไรที่ผ่านมาแล้วให้มันเป็นอดีตไปนะจ๊ะพ่อและแม่อย่าโทษตัวเองเลยจ่ะ”แม้ว่าทุกอย่างมันจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่ทุกคนก็ผ่านมันมาได้เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้วฟ้าหลังฝนยอมสดใสเสมอบรรยากาศตอนเช้าช่างดีเหลือเกินอวัศยาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเหมมองหน้าชายคนรักด้วยความเอ็นดูแล้วลุกไปยืนที่หน้าต่างมองไปรอบๆสูดบรรยากาศยามเช้าอย่างเต็มปอด
“พี่เหมม่เอาจ่ะ เดี๋ยวคนผ่านมาเห็น อายเขา” อวัศยาเบือนหน้าหนีเมื่อเหมสวมกอดจากด้านหลังแล้วหอมแก้มเบาๆ
“ช่างเขาสิ พี่ไม่อายนี่นา”
“แต่น้องอายนี่นา”
“มันเป็นความผิดของพ่อกับแม่เองแหละที่ทำให้มณฑาต้องเป็นแบบนั้น”บุญนาคพูดด้วยความเศร้า
“ฉันต่างหากที่เป็นแม่แต่ไม่เคยรู้เลยว่าลูกรู้สึกอย่างไร” อังกาบพูดด้วยความเสียใจ
“ไม่หรอกจ่ะพ่อและแม่อย่าโทษตัวเองเลยนะจ๊ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกจ่ะ”อวัศยาพูดพร้อมเดินเข้าไปกอดทั้งสอง
“นับต่อจากนี้เรามาเริ่มต้นใหม่กันนะจ๊ะอะไรที่ผ่านมาแล้วให้มันเป็นอดีตไปนะจ๊ะพ่อและแม่อย่าโทษตัวเองเลยจ่ะ”แม้ว่าทุกอย่างมันจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่ทุกคนก็ผ่านมันมาได้เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้วฟ้าหลังฝนยอมสดใสเสมอบรรยากาศตอนเช้าช่างดีเหลือเกินอวัศยาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของเหมมองหน้าชายคนรักด้วยความเอ็นดูแล้วลุกไปยืนที่หน้าต่างมองไปรอบๆสูดบรรยากาศยามเช้าอย่างเต็มปอด
“พี่เหมม่เอาจ่ะ เดี๋ยวคนผ่านมาเห็น อายเขา” อวัศยาเบือนหน้าหนีเมื่อเหมสวมกอดจากด้านหลังแล้วหอมแก้มเบาๆ
“ช่างเขาสิ พี่ไม่อายนี่นา”
“แต่น้องอายนี่นา”
“พี่ล้อเล่นจ่ะคนดี
ดีจังเวลาที่ตื่นมาแล้วมีเจ้าอยู่ข้างๆแบบนี้พี่มีความสุขเหลือเกิน”
“น้องก็มีความสุขเหมือนกันจ่ะ หมอกรักพี่เหมนะจ๊ะ”
“พี่ก็รักหมอก อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆนะที่รักของพี่”
ทั้งสองกอดกันอยู่หน้าต่างด้วยความรักแม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นอีกไม่มีใครรู้แต่ที่รู้ๆคือต่อให้มีอะไรมาพรากทั้งสองจากกันไปแต่คงไม่อาจพรากความรักของทั้งสองที่มีต่อกันได้คนจะคู่กันแล้วต่อให้อยู่ไกลกันคนละขอบฟ้าก็ได้มารักกันด้วยบุพเพสันนิวาสจะนำพาหัวใจสองดวงมารักและอยู่ด้วยกันไปอย่างมีความสุขตลอดกาล
“น้องก็มีความสุขเหมือนกันจ่ะ หมอกรักพี่เหมนะจ๊ะ”
“พี่ก็รักหมอก อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆนะที่รักของพี่”
ทั้งสองกอดกันอยู่หน้าต่างด้วยความรักแม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นอีกไม่มีใครรู้แต่ที่รู้ๆคือต่อให้มีอะไรมาพรากทั้งสองจากกันไปแต่คงไม่อาจพรากความรักของทั้งสองที่มีต่อกันได้คนจะคู่กันแล้วต่อให้อยู่ไกลกันคนละขอบฟ้าก็ได้มารักกันด้วยบุพเพสันนิวาสจะนำพาหัวใจสองดวงมารักและอยู่ด้วยกันไปอย่างมีความสุขตลอดกาล
