จำไม่ได้
“หมดเคราะห์หมดโศกสักทีนะ”ลูกอังกาบบุญนาคผู้เป็นพ่อแม่ของฉัตรฟ้านั่งพูดกับลูกที่เพิ่งรู้ความจริงว่าฉัตรฟ้าไปที่หน้าผาแล้วเกิดพลัดตกลงไปเหมก็เช่นกันแต่ทั้งสองรอดขึ้นมาได้เหมเป็นคนเล่าเรื่องทุกอย่างให้ทุกคนฟังโดยโกหกทุกคนว่าตนไปเจอฉัตรฟ้าที่ใต้หน้าผานอนสลบอยู่พอตื่นขึ้นหมาฉัตรฟ้าก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
“คราวหน้าคราวหลังเจ้าก็อย่าคิดพิลึกไปไหนมาไหนคนเดียวในค่ำคืนแบบนั้นเจ้านี่พิลึกคนรู้ไหมว่าถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาพ่อกับแม่จะอยู่ได้อย่างไรฉัตรฟ้า”
“ฉัตรฟ้าขออภัยพ่อกับแม่นะจ๊ะที่ฉัตรฟ้าทำอะไรโดยไม่ทันคิด”
“นี่เจ้าจำอะไรไม่ได้จริงๆหรอฉัตรฟ้า” มณฑาถามฉัตรฟ้าด้วยความสงสัย
“ใช่จ่ะ ฉัตรฟ้าจำอะไรไม่ได้เลย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว”
“เอาล่ะ น้องบอกว่าจำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้เจ้าจะไปเซ้าซี้น้องให้ปวดกระบาลทำไมน่ะมณฑา” บุญนาคผู้เป็นพ่อดุมณฑา
“มณฑาก็คงจะเป็นห่วงน้องน่ะอย่าว่าลูกเลยนะ” ราตรีพูดกับบุญนาคเมื่อเห็นสีหน้าของมณฑาดูไม่ดีเมื่อโดนบุญนาคดุ
“ฉัตรฟ้าขออภัยพ่อกับแม่นะจ๊ะที่ฉัตรฟ้าทำอะไรโดยไม่ทันคิด”
“นี่เจ้าจำอะไรไม่ได้จริงๆหรอฉัตรฟ้า” มณฑาถามฉัตรฟ้าด้วยความสงสัย
“ใช่จ่ะ ฉัตรฟ้าจำอะไรไม่ได้เลย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว”
“เอาล่ะ น้องบอกว่าจำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้เจ้าจะไปเซ้าซี้น้องให้ปวดกระบาลทำไมน่ะมณฑา” บุญนาคผู้เป็นพ่อดุมณฑา
“มณฑาก็คงจะเป็นห่วงน้องน่ะอย่าว่าลูกเลยนะ” ราตรีพูดกับบุญนาคเมื่อเห็นสีหน้าของมณฑาดูไม่ดีเมื่อโดนบุญนาคดุ
“เอาล่ะในเมื่อเรื่องร้ายๆมันก็ได้ผ่านไปแล้ววันนี้แม่มาอวยพรให้พวกเจ้ารักกันนานๆนะลูกมีอะไรก็ค่อยๆพูดจากันให้เอาน้ำเย็นลูบก่อนค่อยๆคุยกันรักกันนานๆมีหลานให้แม่เร็วๆนะลูก”
ราตรีอวยพรเหมและอวัศยาพร้อมกับกุมมือทั้งสองคนมาวางไว้ด้วยกัน
“พี่ก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันนานๆอย่าได้มีเรื่องใดมาเป็นอุปสรรค รักกันให้สมกับความเสียใจของใครคนหนึ่ง”มณฑาพูดด้วยท่าทางเย็นชา
“พี่มณฑาพูดอะไรจ๊ะ ฉัตรฟ้าไม่เข้าใจ”
“พี่หมายถึงลำดวนน่ะ ใครๆก็รู้ว่าลำดวนรักชอบพอพี่เหมแต่ก็ต้องเสียใจเพราะพี่เหมรักเจ้าไงล่ะ”
“เอาล่ะๆ พวกเราก็คงจะส่งพวกเจ้าแค่นี้คู่บ่าวสาวคงอยากจะพักผ่อนจะแย่ใช่ไหมจ๊ะเหมลูกแม่”ราตรีพูดพร้อมกับมองหน้าเหมอย่างรู้ใจลูกชาย
“ถ้าอย่างนั้นแม่กับพ่อต้องขอตัวกลับแล้วนะลูกมีความสุขมากๆนะจ๊ะ” อังกาบพูดพร้อมกับไปกอดอวัศยาด้วยความรัก
อวัศยารู้สึกผูกพันกับบุญนาคและอังกาบอย่างบอกไม่ถูกถึงแม้ว่าอวัศยาจะไม่ใช่ฉัตรฟ้าแต่เธอก็รู้สึกรักท่านทั้งสองมากเช่นกันเมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้วเหมและอวัศยาก็อยู่ด้วยกัน
“อวัศยาเจ้าเป็นอะไรไหมสบายใจดีใช่ไหมถ้ามีอะไรก็บอกพี่ได้นะ”
“น้องสบายใจดีจ่ะแต่แค่ไม่รู้ว่าจะปิดบังทุกคนได้นานแค่ไหน”
“เจ้าสบายใจได้นะ ไม่ใครรู้นอกจากเราสองคนตอนนี้เราทำได้แค่ปิดบังเรื่องทุกอย่างเอาไว้ก่อนเพราะเรายังไม่รู้เลยว่าใครคือคนที่ไม่หวังดีกับฉัตรฟ้า”เหมพูดพร้อมกับมองหน้าอวัศยาอย่างจริงจัง
“จ่ะ น้องจะพยายามนะจ๊ะ”
“ในช่วงนี้เจ้าก็อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่กับแพงตลอดเวลาเข้าใจไหม”
“จ่ะพี่เหม”
“พี่รักเจ้าที่สุดนะ อวัศยา ไว้รอให้เรื่องทุกอย่างมันคลี่คลายเราค่อยหาโอกาสบอกความจริงกับทุกคน”เหมกอดอวัศยาด้วยความรักตอนนี้ทั้งสองไม่รู้เลยว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรแต่แค่มีกันและกันแค่นี้ก็อุ่นหัวใจแล้วสำหรับทั้งสองคน
“พี่ก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันนานๆอย่าได้มีเรื่องใดมาเป็นอุปสรรค รักกันให้สมกับความเสียใจของใครคนหนึ่ง”มณฑาพูดด้วยท่าทางเย็นชา
“พี่มณฑาพูดอะไรจ๊ะ ฉัตรฟ้าไม่เข้าใจ”
“พี่หมายถึงลำดวนน่ะ ใครๆก็รู้ว่าลำดวนรักชอบพอพี่เหมแต่ก็ต้องเสียใจเพราะพี่เหมรักเจ้าไงล่ะ”
“เอาล่ะๆ พวกเราก็คงจะส่งพวกเจ้าแค่นี้คู่บ่าวสาวคงอยากจะพักผ่อนจะแย่ใช่ไหมจ๊ะเหมลูกแม่”ราตรีพูดพร้อมกับมองหน้าเหมอย่างรู้ใจลูกชาย
“ถ้าอย่างนั้นแม่กับพ่อต้องขอตัวกลับแล้วนะลูกมีความสุขมากๆนะจ๊ะ” อังกาบพูดพร้อมกับไปกอดอวัศยาด้วยความรัก
อวัศยารู้สึกผูกพันกับบุญนาคและอังกาบอย่างบอกไม่ถูกถึงแม้ว่าอวัศยาจะไม่ใช่ฉัตรฟ้าแต่เธอก็รู้สึกรักท่านทั้งสองมากเช่นกันเมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้วเหมและอวัศยาก็อยู่ด้วยกัน
“อวัศยาเจ้าเป็นอะไรไหมสบายใจดีใช่ไหมถ้ามีอะไรก็บอกพี่ได้นะ”
“น้องสบายใจดีจ่ะแต่แค่ไม่รู้ว่าจะปิดบังทุกคนได้นานแค่ไหน”
“เจ้าสบายใจได้นะ ไม่ใครรู้นอกจากเราสองคนตอนนี้เราทำได้แค่ปิดบังเรื่องทุกอย่างเอาไว้ก่อนเพราะเรายังไม่รู้เลยว่าใครคือคนที่ไม่หวังดีกับฉัตรฟ้า”เหมพูดพร้อมกับมองหน้าอวัศยาอย่างจริงจัง
“จ่ะ น้องจะพยายามนะจ๊ะ”
“ในช่วงนี้เจ้าก็อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่กับแพงตลอดเวลาเข้าใจไหม”
“จ่ะพี่เหม”
“พี่รักเจ้าที่สุดนะ อวัศยา ไว้รอให้เรื่องทุกอย่างมันคลี่คลายเราค่อยหาโอกาสบอกความจริงกับทุกคน”เหมกอดอวัศยาด้วยความรักตอนนี้ทั้งสองไม่รู้เลยว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรแต่แค่มีกันและกันแค่นี้ก็อุ่นหัวใจแล้วสำหรับทั้งสองคน
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น