ทำไมไม่ช่วย
“เมื่อกี๊
เจ้าบอกว่าข้อคือคนที่จ้าฝันเห็นบ่อยๆใช่ใหม”
เหมถามอวัศยาด้วยความสงสัย
“ใช่
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกนว่าทำไม
ฉันฝันเห็นนายตลอดและก็ฝันเห็นตัวฉันบ้างบางครั้งเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เคยเกิดข้นมาแล้ว”
อวัศยาพูดให้เหมฟังด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าว่าสิ่งที่เจ้าพูดมามันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญหรอก
เพราะเจ้าก็หน้าเหมือนคนที่ข้ารู้จักในภพของข้าเช่นกัน”
เหมพูดพร้อมกับมองหน้าอวัศยา
“แล้วทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
นายมาได้ยังไงจำอะไรได้หรือเปล่า” อวัศยาถามด้วยความสงสัย
“จำได้สิข้ายังจำความรู้สึกก่อนที่ข้าจะมาโผล่ที่นี่ได้ดีอยู่เลย”
เหมพูดด้วยน้ำเสียงปนเศร้า
“ทำไมหรอมันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้เล่าให้ฉันฟังได้หรือเปล่า
เผื่อว่าฉันจะช่วยนายได้บ้าง” อวัศยาถามเหมด้วยความเป็นห่วง
เหมมองหน้าอวัศยาครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจเล่าความจริงทุกอย่างให้อวัศยาฟังเพื่อที่จะได้หาทางกลับอดีต
“ไม่อยากจะเชื่อเลยเนอะว่าฉันจะหน้าเหมือนแฟนนายแล้วเรื่องที่นายตกหน้าผาแล้วมาโผล่ที่นี่อีก
ฉันว่าบางทีการที่นายมาโผล่ที่นี่อาจเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่อยากให้นายได้รู้ความจริง”
อวัศยาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าก็คิดเหมือนเจ้า
แต่ตอนนี้ข้าเป็นห่วงฉัตรฟ้าเหลือเกินไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหนเป็นตาร้ายดีอย่างไร”
เหมพูดด้วยสีหน้าเศร้าและเป็นห่วงฉัตรฟ้า
“นายไม่ต้องห่วงนะ
ฉันสัญญาว่าฉันจะหาทางช่วยนายกลับไปอดีตให้เร็วที่สุดนายต้องกลับไปได้แน่ๆ”
อวัศยาพูดพร้อมกับกุมมือเหมเบาๆ
“เจ้าคิดว่าข้าจะกลับไปได้หรอเจ้าช่วยข้าได้จริงๆหรอ”เหมพูดพร้อมกับรอฟังคำตอบกับ
อวัศยาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะช่วยพานายกลับอดีตได้จริงหรือเปล่า
แต่ฉันก็จะพยามยามหาทางช่วยนายแล้วกัน
แต่ตอนนี้มันดึกแล้วฉันว่าพรุ่งนี้เราค่อยมาหาทางก็ยังไม่สายนะ”
อวัศยาพูดพร้อมกับมองหน้าเหม
“ก็ได้งั้นพรุ่งนี้เราค่อยมาหาทางใหม่แล้วกัน”
เหมพูดพร้อมกับเอนตัวลงนอนที่นอนของอวัศยา
“นี่นายทำอะไรอ่ะ
นั่นมันที่นอนของฉันนะ นายลงมานอนข้างล่างส่วนฉันจะนอนข้างบน” อวัศยาว่าเหมด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจ
“ก็ได้ข้านอนข้างล่างก็ได้ นี่ถือว่าเจ้าเป็นผู้ที่จะพาข้ากลับอดีตได้หรอกนะข้าจึงยอม” เหมพูดพร้อมกับเดินลงมานอนข้างล่าง
“ก็ได้ข้านอนข้างล่างก็ได้ นี่ถือว่าเจ้าเป็นผู้ที่จะพาข้ากลับอดีตได้หรอกนะข้าจึงยอม” เหมพูดพร้อมกับเดินลงมานอนข้างล่าง
ทั้งสองคนนอนแต่ก็ยังไม่มีใครเพราะต่างฝ่ายต่างคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นภายในใจที่วุ่นวายพร้อมกับความเงียบของภายในห้องมีแต่เสียงพัดลมเท่านั้น
วันรุ่งขึ้นนางเอกพาพระเอกไปหาหมอดูชื่อดังในหมู่บ้านแต่ก็ไม่เป็นผลเนื่องจากตอนแรกหมอดูก็มีท่าทีว่าจะช่วยแต่พอดูวันเดือนปีเกิดของทั้งคู่แล้วก็ส่ายหัวแล้วบ่ายเบี่ยงทันทีซึ่งทั้งสองเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมดูต้องมีท่าทีแปลกๆด้วย
“ทำไมหมอดูคนนั้นไม่ยอมช่วยเราทั้งที่ตอนแรกก็ไม่ได้ปฏิเสธเลยสักนิด”เหมพูดกับอวัศยาด้วยความสงสัยและโมโหเล็กน้อย
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมพ่อหมอต้องมีท่าทีแปลกๆด้วย” อวัศยาพูดด้วยความสงสัย
“แล้วเราจะทำยังไงต่อดี ข้าเริ่มจะท้อแล้วนะขนาดคนที่เจ้ามั่นใจว่าจะช่วยข้าได้ยังช่วยไม่ได้เลย” เหมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
“แล้วเราจะทำยังไงต่อดี ข้าเริ่มจะท้อแล้วนะขนาดคนที่เจ้ามั่นใจว่าจะช่วยข้าได้ยังช่วยไม่ได้เลย” เหมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
“เอาน่าวันนี้มันอาจไม่ใช่วันของเราก็ได้นายอย่าพึ่งท้อสิ
พรุ่งนี้เราค่อยมาหาทางใหม่ดีไหม” อวัศยาพูดปลอบใจเหมทั้งที่ในใจก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะช่วยพาเหมกลับไปอดีตได้จริงหรือเปล่า
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น