เมื่อความจริงปรากฏ
เช้าที่สดใสวันนี้อากาศแจ่มใสทุกอย่างดูสงบซึ่งแตกต่างจากเมื่อวานที่มีงานมงคลเกิดขึ้นมีผู้คนมาร่วมอวยพรกับคู่บ่าวสาวใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มทุกคนต่างมีความสุขวันนี้ก็เช่นกัน
อวัศยาออกมานั่งเล่นที่สวนหลังเรือนนั่งมองดอกไม้ดูธรรมชาติอย่างเพลินตา
“คุณจ๊ะคุณๆ มีคนฝากอันนี้มาให้จ่ะเค้าบอกว่าเค้ารอคุณอยู่ให้คุณรีบไปพบเขาจ่ะแล้วบอกว่าให้ไปคนเดียวด้วยนะจ๊ะ” เด็กหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเอากระดาษมาให้อวัศยา อัวศยารับมาข้อความข้างในเขียนว่า
“ออกมาพบพี่ที่หน้าผาหน่อยมาคนเดียวนะ” จดหมายจากมณฑา
“พี่มณฑาเป็นอะไรหรือเปล่านะ” ฉัตรฟ้าเป็นห่วงมณฑาจึงรีบเดินทางไปที่หน้าผาไม่ได้บอกใครก่อน
“พี่มณฑาจะทำอะไรจ๊ะ อย่านะ” อวัศยาเห็นมณฑากำลังจะกระโดดลงหน้าผ้าแต่อวัศยามาช่วยไว้ทันก่อน
“ปล่อยฉันนะอย่ามายุ่งกับฉัน”
“ทำไมพี่ทำแบบนี้จ๊ะพี่เป็นอะไรไปพี่รู้ไหมว่าพี่กำลังจะทำอะไร”
“ทำไมฉันจะไม่รู้ ก็เพราะว่าฉันรู้ไงฉันถึงต้องทำแบบนี้ แกคงคิดว่าฉันจะฆ่าตัวตายสินะ โธ่เอ๊ยยังหลอกง่ายเหมือนเดิมเลยนะฉัตรฟ้านังน้องทรยศ”อวัศยางงกับสิ่งที่มณฑาพูดมันเกิดอะไรขึ้นเธอไม่รู้เลยว่ามณฑาจะเกลียดฉัตรฟ้าถึงเพียงนี้
“ฉัตรฟ้าๆเจ้าอยู่ไหนจ่ะพี่ไปเก็บดอกบัวมาให้เจ้าแล้ว อ้าวหายไปไหนเนี่ย” เหมเดินมาหาฉัตรฟ้าที่สวนหลังเรือนเอาดอกบัวที่ตนไปเก็บมาให้แต่ก็ไปพบฉัตรฟ้า
“แพงเห็นคุณฉัตรฟ้าไหม”
“ก็เมื่อสักพักใหญ่คุณหนูยังอยู่นี่อยู่เลยจ่ะอ้าวแล้วตอนนี้หายไปไหนแล้วจ๊ะ”แพงสงสัยหันไปถามเหม
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรข้าจึงถามเจ้าอยู่นี่ไง”
“นี่มันอะไร”เหมเห็นกระดาษสีขาวตกอยู่บนพื้นเลยหยิบขึ้นมาดู
“แย่แล้ว”เหมทิ้งบัวลงแล้วรีวิ่งไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษ
“คุณจ๊ะคุณๆ มีคนฝากอันนี้มาให้จ่ะเค้าบอกว่าเค้ารอคุณอยู่ให้คุณรีบไปพบเขาจ่ะแล้วบอกว่าให้ไปคนเดียวด้วยนะจ๊ะ” เด็กหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเอากระดาษมาให้อวัศยา อัวศยารับมาข้อความข้างในเขียนว่า
“ออกมาพบพี่ที่หน้าผาหน่อยมาคนเดียวนะ” จดหมายจากมณฑา
“พี่มณฑาเป็นอะไรหรือเปล่านะ” ฉัตรฟ้าเป็นห่วงมณฑาจึงรีบเดินทางไปที่หน้าผาไม่ได้บอกใครก่อน
“พี่มณฑาจะทำอะไรจ๊ะ อย่านะ” อวัศยาเห็นมณฑากำลังจะกระโดดลงหน้าผ้าแต่อวัศยามาช่วยไว้ทันก่อน
“ปล่อยฉันนะอย่ามายุ่งกับฉัน”
“ทำไมพี่ทำแบบนี้จ๊ะพี่เป็นอะไรไปพี่รู้ไหมว่าพี่กำลังจะทำอะไร”
“ทำไมฉันจะไม่รู้ ก็เพราะว่าฉันรู้ไงฉันถึงต้องทำแบบนี้ แกคงคิดว่าฉันจะฆ่าตัวตายสินะ โธ่เอ๊ยยังหลอกง่ายเหมือนเดิมเลยนะฉัตรฟ้านังน้องทรยศ”อวัศยางงกับสิ่งที่มณฑาพูดมันเกิดอะไรขึ้นเธอไม่รู้เลยว่ามณฑาจะเกลียดฉัตรฟ้าถึงเพียงนี้
“ฉัตรฟ้าๆเจ้าอยู่ไหนจ่ะพี่ไปเก็บดอกบัวมาให้เจ้าแล้ว อ้าวหายไปไหนเนี่ย” เหมเดินมาหาฉัตรฟ้าที่สวนหลังเรือนเอาดอกบัวที่ตนไปเก็บมาให้แต่ก็ไปพบฉัตรฟ้า
“แพงเห็นคุณฉัตรฟ้าไหม”
“ก็เมื่อสักพักใหญ่คุณหนูยังอยู่นี่อยู่เลยจ่ะอ้าวแล้วตอนนี้หายไปไหนแล้วจ๊ะ”แพงสงสัยหันไปถามเหม
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรข้าจึงถามเจ้าอยู่นี่ไง”
“นี่มันอะไร”เหมเห็นกระดาษสีขาวตกอยู่บนพื้นเลยหยิบขึ้นมาดู
“แย่แล้ว”เหมทิ้งบัวลงแล้วรีวิ่งไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษ
“เดี๋ยวก่อนจ่ะเกิดอะไรขึ้นจ๊ะคุณเหม”
แพงสงสัยแต่เหมไม่ทันได้ตอบวิ่งไปเสียก่อน
“ทำไมพี่มณฑาพูดแบบนี้จ๊ะน้องไปทรยศพี่ตอนไหนกัน”
“แกไม่ต้องมาทำตีหน้าซื่อเลยนะแกรู้อะไรไหมตั้งแต่เราเกิดมาถึงแม้ว่าเราจะเป็นแฝดกันก็จริงแต่ทำไมทุกคนต้องรักแต่แกคนเดียวทั้งที่เราเป็นฝาแฝดกัน”มณฑาพูดพร้อมร้องให้พร้อมกับบีบแขนฉัตรฟ้าอย่างรุนแรง
“แกไม่ต้องมาทำตีหน้าซื่อเลยนะแกรู้อะไรไหมตั้งแต่เราเกิดมาถึงแม้ว่าเราจะเป็นแฝดกันก็จริงแต่ทำไมทุกคนต้องรักแต่แกคนเดียวทั้งที่เราเป็นฝาแฝดกัน”มณฑาพูดพร้อมร้องให้พร้อมกับบีบแขนฉัตรฟ้าอย่างรุนแรง
“ทั้งพ่อทั้งแม่แล้วก็พี่เหมทั้งที่แกรู้ว่าฉันรักพี่เหมแต่แกก็แย่งเขาไปจากฉันเพราะแกอิจฉาฉันนังน้องทรพีถ้าไม่มีแกสักคนทุกคนก็จะรักฉัน”มณฑาพูดไปบีบแขนอวัศยาไป
“เปล่านะจ๊ะน้องไม่ได้คิดแบบนั้นเลยน้องรักพี่นะพี่มณฑา”
อวัศยาพูดไปร้องให้ไป
“อย่ามาตอแหลฉันไม่เชื่อแกหรอกทำไมแกไม่ตายๆไปซะฉันอุตส่าห์วางแผนพาแกมาที่นี่เพื่อที่จะกำจัดแกแต่แกก็รอดมาได้ แกกลับมาพร้อมจะมาทำลายฉันใช่ไหมห่ะ!นังฉัตรฟ้า”
“นี่พี่มณฑาเป็นคนฆ่าฉัตรฟ้าเองหรอ” อวัศยาพูดด้วยความคาดไม่ถึงว่ามณฑาจะเป็นคนฆ่าฉัตรฟ้า
“ใช่ แต่คราวก่อนฉันพลาด คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่ๆ แกอย่าอยู่เลยนังน้องทรพี”
“อย่ามาตอแหลฉันไม่เชื่อแกหรอกทำไมแกไม่ตายๆไปซะฉันอุตส่าห์วางแผนพาแกมาที่นี่เพื่อที่จะกำจัดแกแต่แกก็รอดมาได้ แกกลับมาพร้อมจะมาทำลายฉันใช่ไหมห่ะ!นังฉัตรฟ้า”
“นี่พี่มณฑาเป็นคนฆ่าฉัตรฟ้าเองหรอ” อวัศยาพูดด้วยความคาดไม่ถึงว่ามณฑาจะเป็นคนฆ่าฉัตรฟ้า
“ใช่ แต่คราวก่อนฉันพลาด คราวนี้ฉันไม่พลาดแน่ๆ แกอย่าอยู่เลยนังน้องทรพี”
“นี่เจ้าเป็นคนฆ่าฉัตรฟ้าเองหรอมณฑาพี่ไม่คิดเลยนะว่าเจ้าใจร้ายถึงเพียงนี้”เหมวิ่งมาแล้วได้ยินทุกอย่างที่มณฑาพูดกับอวัศยา
“พี่เหม!”“ทำไมอ่ามณฑาๆทำไมเจ้าทำแบบนี้”
“พี่เหมไม่ต้องมาพูดหรอก พี่ไม่เป็นมณฑาพี่ไม่มีวันเข้าใจ ในเมื่อพี่ก็รู้ความจริงทุกอย่างแล้วก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป”
“ในเมื่อมีแต่คนรักแกฉันยากรู้นักว่าถ้าไม่มีแกอยู่บนโลกใบนี้แล้วทุกคนจะรู้ยังไง”มณฑาพูดพร้อมกับผลักอวัศยาลงเพื่อหวังจะให้ตกลงไปหน้าผา
“อวัศยา!”เหมวิ่งไปหาอวัศยาให้เร็วที่สุดจะวิ่งได้และคว้ามืออวัศยาได้ทัน
“อ้าย ช่วยด้วย!” แต่คนตกหน้าผาลงไปแทนคือมณฑา มณฑาพลัดตกหน้าผาลงไป
“มณฑา!” เสียงของเหมและอวัศยาเมื่อเห็นมณฑาตกลงไปหน้าผาแต่จะช่วยก็ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้ร่างของมณฑากำลังร่วงลงไปข้างล่างเหวที่ลึกแทบจะไม่ได้ยินเสียงร้องอีกต่อไป
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น