"ตุ๊บๆ"
เสียงดังมาจากประตูหน้าต่างปลุกให้เเพงที่กำลังหลับอยู่ตื่นขึ้นมา
"ใครน่ะ"เเพงถามพร้อมกับเดินไปเปิดหน้าต่าง
"คุณเหมมาทำอะไรจ๊ะ"เเพงถามด้วยความสงสัย
“เรามาหาฉัตรฟ้าน่ะมีเรื่องจะคุยด้วยเรียกฉัตรฟ้ามาหาเราที” เหมบอกด้วยความรีบร้อน
“เรามาหาฉัตรฟ้าน่ะมีเรื่องจะคุยด้วยเรียกฉัตรฟ้ามาหาเราที” เหมบอกด้วยความรีบร้อน
“คุณหนูจ๊ะๆ อ้าวคุณหนูไม่ได้นอนอยู่ที่นอนนี่นา คุณหนูฉัตรฟ้าจ๊ะๆ”
แพงตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งหาแต่ก็ไม่พบฉัตรฟ้า
“คุณเหมจ๊ะ แพงหาคุณหนูฉัตรฟ้าไม่เจอจ่ะ ไม่รู้ว่าคุณหนูออกไปไหนเพราะก่อนหน้านี้เราก็เข้านอนพร้อมกัน”แพงตอบด้วยความไม่รู้
“ถ้าฉัตรฟ้าไม่ได้อยู่ในห้องแล้วฉัตรฟ้าจะหายไปไหนล่ะ”เหมถามด้วยความสงสัย
“หรือว่าคุณหนูจะอยู่กับคุณหนูมณฑาจ๊ะ ต้องใช่แน่ๆเลย ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวแพงไปถามคุณหนูมณฑาก่อนนะจ๊ะคุณหนูฉัตรฟ้าต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆเลย”แพงพูดพร้อมกับวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
“คุณหนูมณฑาจ๊ะๆ”แพงร้องเรียกพร้อมกับเคาะห้องมณฑา
“อะไรแพงแอะอะโวยวายอะไร เรากำลังจะหลับนะเจ้ารู้ใหม”มณฑาเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด
“คุณเหมจ๊ะ แพงหาคุณหนูฉัตรฟ้าไม่เจอจ่ะ ไม่รู้ว่าคุณหนูออกไปไหนเพราะก่อนหน้านี้เราก็เข้านอนพร้อมกัน”แพงตอบด้วยความไม่รู้
“ถ้าฉัตรฟ้าไม่ได้อยู่ในห้องแล้วฉัตรฟ้าจะหายไปไหนล่ะ”เหมถามด้วยความสงสัย
“หรือว่าคุณหนูจะอยู่กับคุณหนูมณฑาจ๊ะ ต้องใช่แน่ๆเลย ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวแพงไปถามคุณหนูมณฑาก่อนนะจ๊ะคุณหนูฉัตรฟ้าต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆเลย”แพงพูดพร้อมกับวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
“คุณหนูมณฑาจ๊ะๆ”แพงร้องเรียกพร้อมกับเคาะห้องมณฑา
“อะไรแพงแอะอะโวยวายอะไร เรากำลังจะหลับนะเจ้ารู้ใหม”มณฑาเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด
“คุณหนูฉัตรฟ้าไม่ได้อยู่กับคุณหนูมณฑาหรือจ๊ะ”แพงถามด้วยความสงสัยพร้อมกับส่องเข้าไปข้างในห้องของมณฑา
“เอ้าก็ฉัตรฟ้าอยู่กับเจ้า แล้วจะมาอยู่กับฉันได้อย่างไร นี่อย่าบอกนะว่าฉัตรฟ้าหายตัวไป” มณฑาถามด้วยสีหน้าตกใจ
“ใช้จ่ะคุณหนูฉัตรฟ้าไม่รู้ว่าหายตัวไปไหนตอนนี้ยังหาไม่เจอเลยจ่ะ” แพงพูด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“เอ้าก็ฉัตรฟ้าอยู่กับเจ้า แล้วจะมาอยู่กับฉันได้อย่างไร นี่อย่าบอกนะว่าฉัตรฟ้าหายตัวไป” มณฑาถามด้วยสีหน้าตกใจ
“ใช้จ่ะคุณหนูฉัตรฟ้าไม่รู้ว่าหายตัวไปไหนตอนนี้ยังหาไม่เจอเลยจ่ะ” แพงพูด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“ถ้าฉัตรฟ้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหน”เสียงเหมแทรกเข้ามาระหว่างเดินขึ้นมาบนเรือน
“หรือว่าจะเป็นลำดวน เพราะตอนเย็นมณฑาเห็นลำดวนกับฉัตรฟ้ายืนคุยกันก็อย่างที่ทุกคนรู้ว่าลำดวนรักพี่เหม
ลำดวนอาจจะทำใจไม่ได้ที่พี่เหมจะแต่งงานกับฉัตรฟ้า” มณฑาพูในสิ่งที่ตนเองสงสัย
“พี่ไม่รู้หรอกว่าใครจะรัก แต่ที่พี่รู้คือพี่รักฉัตรฟ้าคนเดียว”เหมพูดด้วยท่าทีที่มุ่งมั่น
“จ่ะ ฉันก็รู้ว่าพี่เหมรักฉัตรฟ้าคนเดียว” มณฑาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ใครจะไปรู้ว่าข้างในใจมณฑาเสียใจเพียงใด
“พี่จะไปถามลำดวน”เหมพูดด้วยท่าทีรีบร้อน
“พี่เหมใจเย็นๆสิจ๊ะ ถ้าพี่ตอนนี้คนอื่นก็ได้แตกตื่นกันพอดี นี่มันก็ดึกมากแล้วแล้วถ้าคุณพ่อกับคุณแม่รู้เรื่องเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะจ๊ะ” มณฑาพูดพร้อมกับจับมือเหมเบาๆ
“พี่เหมใจเย็นๆสิจ๊ะ ถ้าพี่ตอนนี้คนอื่นก็ได้แตกตื่นกันพอดี นี่มันก็ดึกมากแล้วแล้วถ้าคุณพ่อกับคุณแม่รู้เรื่องเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่นะจ๊ะ” มณฑาพูดพร้อมกับจับมือเหมเบาๆ
“จริงด้วยพี่ก็ลืมคิดไป ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้
พี่จะรอฉัตรฟ้าอยู่นี่แหละ จนกว่าฉัตรฟ้าจะกลับมาเผื่อว่าฉัตรฟ้าจะออกไปไหน ”
เหมพูดพร้อมกับยิ้มเพื่อปลอบใจตนเองให้เย็นลง
“เอ๊ะ หรือว่าฉัตรฟ้าจะไปที่หน้าผาท้ายหมู่บ้าน ตอนกลางวันพูดกับพี่บอกว่ามีดอกไม้มงคลขึ้นเยอะมากๆอยู่บริเวณหน้าผาแต่พี่ห้ามไว้ไม่ให้ไปฉัตรฟ้าต้องแอบไปที่นั่นแน่ๆเลย”เหมพูดพร้อมกับย้อมกว้างออกมา
“ก็อาจจะเป็นไปได้นะจ๊ะ ฉัตรฟ้าถึงจะเป็นคนเรียบร้อยไม่ค่อยพูดเท่าไหร่แต่ก็หัวดื้อไม่เบา”มณฑาพูดด้วยท่าทีนิ่งเฉย
“ถ้าเป็นอย่างนั้นเราออกไปตามหาฉัตรฟ้ากันเถอะพี่เป็นห่วงฉัตรฟ้ามืดค่ำขนาดนี้หลงทางหรือเปล่าก็ไม่รู้”เหมพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงฉัตรฟ้า
“ก็อาจจะเป็นไปได้นะจ๊ะ ฉัตรฟ้าถึงจะเป็นคนเรียบร้อยไม่ค่อยพูดเท่าไหร่แต่ก็หัวดื้อไม่เบา”มณฑาพูดด้วยท่าทีนิ่งเฉย
“ถ้าเป็นอย่างนั้นเราออกไปตามหาฉัตรฟ้ากันเถอะพี่เป็นห่วงฉัตรฟ้ามืดค่ำขนาดนี้หลงทางหรือเปล่าก็ไม่รู้”เหมพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงฉัตรฟ้า
“งั้นเดี๋ยวแพงไปด้วยนะจ๊ะ” แพงพูดด้วยความอยากไปตามหาฉัตรฟ้า
“อย่าดีกว่าแพง ฉันว่าแพงรออยู่นี่ดีกว่าเผื่อมีใครถามจะได้มีคนตอบได้”
“จ่ะงั้นแพงรออยู่นี่ก็ได้จ่ะ”
“จ่ะงั้นแพงรออยู่นี่ก็ได้จ่ะ”
“งั้นเราไปกันเถอะมณฑา” เหมและมณฑารีบออกไปตามหาฉัตรฟ้าด้วยความรีบร้อน
“ฉัตรฟ้าๆอยู่ไหนพี่มาตามหาเจ้า” เสียงของเหมและมณฑาเรียกฉัตรฟ้าสลับกันอยู่อย่างนั้นแต่ก็ไม่มีการตอบกลับมาเลย
“นี่มันฝ้าเช็ดหน้าของฉัตรฟ้านิ่พี่จำได้” เหมหยิบผ้าเช็ดหน้าของฉัตรฟ้าที่หล่นอยู่บริเวณใกล้หน้าผาสูงชันขึ้นมาให้มณฑาดูด้วยความหน้าเสีย
“ฉัตรฟ้ามาที่นี่จริงๆด้วย ฉัตรฟ้าๆ” มณฑาพูดด้วยความตื่นเต้นแล้วตะโกนเรียกฉัตรฟ้าอยู่อย่างนั้น
“ฉัตรฟ้ามาที่นี่จริงๆด้วย ฉัตรฟ้าๆ” มณฑาพูดด้วยความตื่นเต้นแล้วตะโกนเรียกฉัตรฟ้าอยู่อย่างนั้น
“ฉัตรฟ้าๆเจ้าอยู่ที่ไหน”เหมตะโกนพร้อมกับวิ่งไปที่หน้าผา
หน้าผาท้ายหมู่บ้านเป็นสถานที่ ที่น้อยคนนักจะเข้ามาใกล้บริเวณนี้เพราะมีคำเล่าขานตั้งแต่บรรพบุรุษมาว่าหน้าผานี้เป็นหน้าผานรก
เนื่องจากเป็นหน้าผาทีสูงชันมาไม่มีใครกล้าเขไปใกล้เคยมีคนลองยืนมองลงไปก็ไม่เห็นก้นของหน้าผาแม้กระทั่งทิ้งก้อนหินก้อนๆใหญ่ๆลงไปนานมากว่าจะได้ยินเสียงตกลงข้างล่าง
บ้างก็ว่าข้างล่างเป็นไฟเป็นน้ำต่างๆนาๆซึ่งถ้าใครตกลงไปไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้แน่นอนแม้กระทั่งคนในหมู่บ้านเองก็ยังไม่รู้เลยว่าข่างล่างหน้าผาเป็นอย่างไรแล้วอยู่ส่วนไหนของผืนป่า
ภูผายืนมองลงไปข้างล่างแล้วก็ร้องเรียกฉัตรฟ้าไม่ยอมหยุดคล้ายคนบ้าคลั่งขาได้แค่ภาวนาอยู่ในใจขออย่าให้ฉัตรฟ้าเป็นอะไรเลย
“เจ้าป่าเข้าเขา สิ่งศักดิ์ทั้งหลาย ถ้ามีจริงของอย่าให้ฉัตรฟ้าเป็นอะไรไปเลยหรือถ้าแม้มีอันเป็นไปก็ขอให้เกิดปาฏิหาริย์ด้วยเถอะ ขอให้เห็นแก่ความรักของข้า ข้าไม่เคยรักใครมาก่อนเท่าฉัตรฟ้าเลยได้โปรด” เหมขอร้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับคุกเข่าอ้อนวอน
สักครู่ลมพัดมาแต่ทางใดก็ไม่รู้เป็นลมพัดอย่างแรงมาพร้อมกับสายฝนสายฝน ลมพัดให้มณฑากระเด็นออกห่างจากตัวเหมและพัดเอาเหมที่อยู่ริมหน้าผาตกลงหน้าผา
“เจ้าป่าเข้าเขา สิ่งศักดิ์ทั้งหลาย ถ้ามีจริงของอย่าให้ฉัตรฟ้าเป็นอะไรไปเลยหรือถ้าแม้มีอันเป็นไปก็ขอให้เกิดปาฏิหาริย์ด้วยเถอะ ขอให้เห็นแก่ความรักของข้า ข้าไม่เคยรักใครมาก่อนเท่าฉัตรฟ้าเลยได้โปรด” เหมขอร้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับคุกเข่าอ้อนวอน
สักครู่ลมพัดมาแต่ทางใดก็ไม่รู้เป็นลมพัดอย่างแรงมาพร้อมกับสายฝนสายฝน ลมพัดให้มณฑากระเด็นออกห่างจากตัวเหมและพัดเอาเหมที่อยู่ริมหน้าผาตกลงหน้าผา
“พี่เหม!”เสียงมณฑาร้องรียกเหมอย่างตกใจจะวิ่งไปซ่วยก็ไม่ได้
เนื่องจากตัวมณฑาก็ยังคงต้องเกาะต้นไม้ใหญ่ไว้เพื่อไม่ไห้ตนเองปลิวไปตามสายลม
ลมแรงยังคงพลัดอยู่อย่างนั่นสายฝนก็โปรยลงมาเรื่อยๆ
ขณะที่ร่างของเหมก็ตกลงไปข้างล่างเช่นกัน
“ช่วยด้วย”เสียงของเหมร้องเรียกขอความช่วยเหลือ
“ตู้ม”ร่างของเหมตกลงมาในน้ำลึกและค่อยๆจมหายลงไปในน้ำพร้อมกับสติของเหมที่หมดไป
“ช่วยด้วย”เสียงของเหมร้องเรียกขอความช่วยเหลือ
“ตู้ม”ร่างของเหมตกลงมาในน้ำลึกและค่อยๆจมหายลงไปในน้ำพร้อมกับสติของเหมที่หมดไป
ทอง วิชุดา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น